Wypowiedzmy te fakty w inny sposób. Przypuśćmy, że mamy wyznaczone punkty najszybszego ruchu na bardzo wielu liniach przecinających w poprzek Morze lodnikowe; to linia łącząca wszystkie te punkty będzie się w języku matematycznym nazywać miejscem geometrycznym punktów największej szybkości.

Przy Trelaporte linia ta leżeć będzie na wschód od osi, przy les Ponts na zachód; przechodząc więc od Trelaporte do Ponts będzie przecinała oś ową. Ale przy Montanvert leży ona znowu na wschód od osi, więc między Pontsi Montanvert musi ją przecinać po raz drugi. Gdyby więcej było zagięć na Morzu lodnikowym, oś lodnikowa więcej by jeszcze razy przecinaną była.

Punkty na osi oznaczające zmianę zagięcia z wschodu ku zachodowi i na odwrót, można nazwać punktami zwrotu zagięcia.

To co widzimy na Morzu lodowym, stosuje się i do wszystkich lodowców posuwających się wzdłuż krętych dolin; tak, że fakty stwierdzone na Morzu lodnikowym dają się wyrazić, jako ogólne prawo ruchu lodowców w sposób następujący:

Jeżeli lodowiec posuwa się w krętej dolinie, to miejsce geometryczne punktów największej szybkości nie zlewa się z osią lodowca, ale przeciwnie leży zawsze na wypukłej stronie osi. Miejsce więc to jest bardziej skrzywioną linią, aniżeli sama dolina i przecina oś lodowca na każdym zwrocie zagięcia.

Gdybyśmy wyraz lodowiec zastąpili wyrazem rzeka, prawo powyższe zostałoby niezmienne. Ruch wody odbywa się w tych samych warunkach, jak i ruch lodu.

Zastosujmy teraz nasze prawo do wyjaśnienia pewnej trudności. Zwracając się do starannych pomiarów dokonanych przez p. Agassiza na lodniku Unteraar, znajdujemy w rozbiorze tych pomiarów ustęp z „Systeme glaciaire” poświęcony „wędrówkom środka”. W ustępie tym powiedziano, że środek lodowiec Unteraar nie zawsze jest punktem największej szybkości. Fakt ten dotąd nie był wyjaśniony; wszelako jeden rzut oka na ów lodowiec, lub na kartę jego doliny dowodzi, że rozwiązanie owej zagadki jest właśnie wyjaśnieniem prawa wykrytego na Morzu lodnikowym.